woensdag 13 november 2013

We verlaten Wellington- terug naar het noorden

Het is dinsdagochtend. De tassen zijn ingepakt, de kamer laten we netjes achter. Ontbijt was weer gezellig- zo samen met Trees en oom Wim. Laatste kusjes, knuffels en weg zijn wij. Maar niet meteen uit Waikanae. Ik had beloofd om bij vrienden Colin en Clare Borst langs te gaan. Vreemden voor Leen en bekenden van mij.

Ik leerde hen kennen terwijl wij in Napier woonden met ons gezin. Steven was net geboren ( september 1982) - en zij hadden een dochtertje een paar maanden ouder ( november 1982) die ook Anita heette. Colin en Clare behoorden tot dezelfde parochie als wij - St Mary's in Taradale. Het klikte goed tussen ons. Colin een Nederlander die bijna geen Nederlands meer sprak en Clare een ontzettende lieve, zachtaardig vrouw. Wij zagen elkaar regelmatig.

Helaas, door ziekte, is Anita op 8 jarige leeftijd overleden. Een zware last en heftig verdriet voor hen en hun jongere dochtertje Kelly die een paar jaar na Anita het leven zag.

Hoewel niet vaak, bleven wij toch contact houden-totdat ik en ook zij verhuisde. Ik terug naar Nederland en zij naar Waikanae Beach. In oktober 2001 heb ik ze voor het laatst opgezocht in Taradale. Na het onverwachte weerzien vond ik het geweldig om even weer bij te kletsen en onze vriendschap te vernieuwen.



Wat wonen zij mooi. Nog geen 5 minuten van het strand en ze hebben een park in hun achtertuin. Wij wonen mooi met onze water wiel van een dijkdoorbraak maar ook zij hebben een prachtige natuurpark achter het huis om lekker in te wandelen met hun hond. En dat hebben wij ook samen gedaan.

Daarna nog even een bakje koffie en het was tijd om te vertrekken.

Colin en Clare waren net zo opgetogen over ons bezoek als ik. Zo leuk dat na al die tijd je zo lekker kan kletsen met elkaar alsof er maanden ipv jaren tussen bezoeken zit.

Dochter Kelly is momenteel in Italiƫ. Ze heeft het enorm naar haar zin en weet niet wanneer ze weer terug komt naar Nieuw Zeeland. " Ach", zei Clare, " als ze maar gelukkig is. Waar ze woont is niet belangrijk- als het maar goed met haar gaat, dan zijn wij ook tevreden".

Leen en ik namen afscheid van de lieve echtpaar met de belofte- emails te verwisselen en elkaar zo af en toe een bericht te sturen. Gaaf!

Leen had een voorkeur uitgeroepen over hoe hij naar Waikanae wilde rijden- ik had een voorkeur hoe ik weer richting het noorden wilde. Met een boog om Wellington heen en over de Rimutake Ranges. en weg die ik meerdere keren heb meegemaakt voordat de weg flink onder handen werd genomen en voordat auto's voorzien waren van goede degelijke veering.

Ook wist ik dat het schitterende taferelen zou bieden. Het is een prachtig stukje Nieuw Zeeland waar veel mensen doorheen scheuren zonder het goed te zien.

Een uitkijk platform met uitleg over de wateropslag die hier gemaakt is gaf reden tot even stoppen, benen strekken en van het uitzicht te genieten.



Water opvang

De vrachtwagen met hout heeft de mogelijkheid
van een langzaam rijdend verkeer rijstrook om snel
 rijdende auto' s door te laten

De weg kronkelde, rees op en daalde neer. Soms breed soms nauw met momenten van opletten als er tegenliggers snel de bochten om kwamen. er waren wel inhaal mogelijkheden maar wel beperkt. Wij hadden geen haast. Het natuur gebied eromheen was zeer de moeite waard om ervan te genieten.





Nog een stop voordat we uit de kloof zouden komen- om het uitzicht en de streep in de verte wat de weg moet voorstellen vast te leggen.......



en het eerste kleine stadje kondigde zich al aan, Featherston. Daarna werd het even makkelijker. Wij reden door totdat we knorrende magen hadden gekregen en stopte in Greytown voor een hap. Leuk stadje- met nog oude gebouwen die de tijd hadden doorstaan.




Een stadje langs de ' Main Highway' hoofd route, die het hebben moeten van toeristen die ook tijd hebben om de Wine Trail te volgen. Eigenlijk doe ik Greytown tekort. Het is echt de moeite waard om hier te stoppen en wat grondiger alles te bekijken en eventueel activiteiten te ondernemen. Maar ja, ik had geen haast om hard te rijden maar tijd om hier te blijven hangen was er ook niet.

We stapten weer in en reden verder. Het was prachtig weer en zoals we al gewend waren geworden was er weinig verkeer op de weg. We hadden nog een behoorlijke rit te gaan. Nog een overnachting voordat wij weer in Hamilton zouden belanden en onze rondreis zouden eindigen.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten